Meer van alles waar we in het westen vaak al te veel van hebben, zal ons niet brengen bij de zin van het leven. 'Mensen geloven in hun leven oprecht dat zij bijna voldoende hebben van alles wat zij wensen. Een klein beetje meer en zij zijn er, en voor altijd tevreden.' Het is een illusie te denken dat daar de zin van het leven gevonden kan worden. Dit wordt geciteerd door Keren (1996) uit een boek van Timothy Mitter met de pakkende titel: How to want what you have. Te willen wat je hebt, wat je bent, amor fati, is een deel van de zin van psychotherapie. Uiteraard bedoel ik dan in onze westerse situatie niet zozeer de materialia als wel wat er op je weg komt en wat je er ooit zelf hebt aangericht. Deze amor fati maakt deel uit van het noodzakelijke rouwproces van iedere psychotherapie.

Geloven in/hopen op een uiteindelijke zin moet worden gedragen door een gemeenschappelijk verlangen en het vertrouwen dat er ook iets van gerealiseerd kan worden. Daarover bestaat in onze pluriforme maatschappij geen eensgezindheid en cliënt en psychotherapeut hoeven het er ook niet over eens te zijn. Uiteindelijke zin is geen zaak van weten sensu stricto. Ook in godsdienstig perspectief is de zin van het leven bij voorkeur niet iets dat komt ondanks en bovenop een zinloos bestaan. Maar als God de uiteindelijke zin is van het bestaan, is Hij dat ook vanaf het begin ervan. Het gehele leven kan daardoor een bepaalde kleur krijgen: de situatie is bij voorbeeld nooit hopeloos. Tenslotte is de zin dan al gegarandeerd. Ook voor de duizenden slachtoffers van een overstroming in Bangladesh of voor een dubbel gehandicapt kind in Europa. Allen staan geschreven in de palm van Gods hand. Dat geloof en dat basale vertrouwen is niet aan alle mensen gegeven.

Citaten afkomstig uit: